Teksty dla młodzieży

Autor: Michalina Faliszewska

"Ja jeszcze się obudzę"

Rozdział I (strona 2)

Lekarz nie obiecał. Słyszałam tylko jego kroki, gdy wychodził z sali. Mama usiadła tuż przy moim łóżku i gładziła po głowie. To było bardzo przyjemne i trochę mnie uspokajało. Przestraszyłam się. Gdy doktor Miłosz nie obiecał mamie, że nie umrę, to tak, jakby i mnie nie obiecał. "Co będzie, gdy ten wirus, jak mu tam, jednak nie ustąpi?" myślałam. "Mam dopiero piętnaście lat. To nie jest sprawiedliwe. Może jakbym miała czterdzieści, to wtedy łatwiej byłoby mi się z tym pogodzić. Nie! Też nie. Przecież tata, ma czterdzieści lat. Jakby umarł, to byłoby straszne. Dlaczego ludzie nie żyją po tyle samo? Na przykład 120 lat. W ogóle po co umierają. Chyba jednak nie umrę. Czuję, że będę jeszcze długo żyć. Tylko jak to powiedzieć mamie? Chciałabym, żeby przestała się martwić. Obiecuje! Mamusiu! Obiecuję! Nie umrę!"

Mama oczywiście nie mogła wiedzieć, co dzieje się w mojej głowie i nie słyszała mojej obietnicy, ale ja poczułam się znacznie pewniej. Przyrzekłam sobie, że poleżę, pośpię za wszystkie czasy, a potem się obudzę i znowu pójdę do szkoły. Nie wiedziałam wtedy czy to będzie jutro czy może za rok, ale wiedziałam, że kiedyś rozbudzę się na dobre.

To były te dni, kiedy bardzo mi się nudziło. Jedyną rozrywką jaką miałam, to wymiana kroplówki, przekręcanie mnie na bok przez pielęgniarkę, żeby mi się pęcherze na plecach nie porobiły, no i oczywiście opowieści mamy. Każdego dnia, zaraz po porannej wizycie lekarza, siadała i zdawała mi relację z tego co ważnego wydarzyło się w domu i nie tylko. Nie przypuszczam, aby była pewna, że ją słyszę. Raczej ktoś jej powiedział, że ludzie będący w śpiączce mogą, ale nie muszą słyszeć, co się do nich mówi. Ale co oni mogą wiedzieć! Wtedy, na samym początku mojego leniuchowania sama wiele nie wiedziałam.

- Wczoraj pokłóciłam się z tatą - mówiła mama. - O ciebie Kasiu. On mówił, że gdybym wcześniej weszła do pokoju, to może nie spałabyś teraz. Ale skąd ja mogłam wiedzieć. Nie martw się Kasiu. Już się pogodziliśmy. Zaraz mnie przeprosił i powiedział, że wcale tak nie myślał. On bardzo to przeżywa. W nocy wstałam do ubikacji, a on siedział w fotelu i płakał. Pierwszy raz widziałam, jak tata płacze. Chciałam go pocieszyć i skłamałam, że mi się śniło, że będziesz zupełnie zdrowa. Ale wcale mi się tak nie śniło. Codziennie dzwonią do ciebie koleżanki i koledzy. Pytają się czy wracasz do zdrowia. Chcieli przyjść do ciebie, odwiedzić cię, ale lekarze nie pozwalają. Im też mówię, że jest coraz lepiej i że będziesz zdrowa. Wojtuś dostał wczoraj trzy szóstki...

Horoskopy

Grafologia