Książki dla dzieci i młodzieży

Autor: Michalina Faliszewska

"Ja jeszcze się obudzę"

Rozdział I (strona 3)

O Wojtusiu mama mogła mówić godzinami. To mój młodszy brat. Dawniej byłam o niego zazdrosna. Dawniej, to znaczy jeszcze zanim zasnęłam. Teraz przestałam. Chyba zrozumiałam, że rodzice kochają nas tak samo. Jak się urodził też był bardzo chory. Wtedy, ale i później mama zajmowała się nim, jakby był najważniejszy na świecie. Tak na niego chuchała, tak dmuchała, a mnie było trochę przykro. Mówiąc krótko, byłam zazdrosna, a teraz mi minęło. Chciałabym, żeby Wojtuś mógł mnie odwiedzić. Może to głupie, ale brakuje mi jego wrzasków, pretensji o byle co, nawet tego jego: "głupia jesteś!" I pomyśleć, że tak nie lubiłam niedzieli, bo przez większość dnia musiałam patrzeć na jego roześmianą od ucha do ucha gębę.

Wojtuś nie mógł przyjść, ale za to przychodził tata. Zmieniał mamę po południu i siedział do późnego wieczora. On niewiele mówił. Siedział i patrzył się na mnie. Od czasu do czasu głęboko wzdychał i szeptał coś w rodzaju "Oj Kasiu, Kasiu. Coś ty najlepszego narobiła" albo "Kaśka. No wstawaj już. Zobacz już ciemno się robi, a ty jeszcze śpisz." Miał jeszcze kilka innych podobnych odzywek.

Jakiś tydzień po tym, gdy nie umiałam się obudzić, tata powiedział więcej. Co prawda nie do mnie, ale była to przyjemna odmiana, bo tata, ma bardzo miły głos i lubię go słuchać. Niski, ale delikatny, taki gładki. Mógłby w radiu dzieciom bajki na dobranoc opowiadać. Na pewno zaraz by zasypiały. Ale nie o głos taty tutaj chodzi. Rzecz w tym co powiedział, gdy doktor Miłosz przyszedł zobaczyć jak się czuję.

- Panie doktorze - powiedział bardzo cicho, jakby się bał usłyszeć własne słowa. - Panie doktorze. Gdyby stało się coś niedobrego, jakby moja córka... Rozmawiałem z żoną i uznaliśmy, że jakby doszło do najgorszego, to chcielibyśmy, aby serduszko Kasi i co tam jeszcze można zostało przeszczepione innym dzieciakom.

Horoskopy

Grafologia