Powieść obyczajowa

Autor: Marta Zatorska

Skrzywdzić

Rozdział I Joanna (strona 16)

- Być może już nigdy się nie zobaczymy... - stwierdził trochę beznamiętnie.

- Co ona jest winna, że życie jest takie skurwysyńsko popieprzone. Na przykład ty - spojrzała na Kepisa. - Przez tydzień opowiadasz mi dyrdymały i zastanawiasz się jakby tu mnie przelecieć. No powiedz, że nie, no powiedz...

Mężczyzna milczał. Nigdy wcześniej nie widział Joanny w takim nastroju.

- No przyznaj się, że chciałbyś się ze mną iść do łóżka i od samego początku ci o to chodziło.

- Nie... to znaczy tak, ale potem nie... Joasiu, ja jestem dojrzałym facetem. Mam wiele grzechów na sumieniu. Jednak im dalej idę w życie, tym mniej rozumiem siebie i innych. Tak, chciałbym cię kochać, ale nie chciałbym cię skrzywdzić.

- Skrzywdzić? - zaśmiała się głośno i nienaturalnie - Ty wiesz ilu ja miałam takich jak ty? Nawet sama nie wiem! Jak chciałeś mnie pieprzyć, to czemu od razu nie powiedzia1eś. Chodź, idziemy...

- Joasiu. Przestań. Gdzie chcesz iść? Ja i tak nie wierze, że taka jesteś.

- To co? Boisz się? Zobacz! - pokazała na młodzieńców siedzących kilka metrów od nich. - Jak nie ty, to któryś z nich. Hej, chłopaki - wrzasnęła - chcecie pociupciać?

- Joanna. idziemy stąd! Natychmiast.

- A co ty jesteś mój anioł stróż? Odpieprz się!

Kepis chwycił dziewczynę w pasie i zarzucił na ramię niczym worek ziemniaków. Joanna krzyczała i bila go po plecach, ale ten nie brał tego do siebie.

- Uspokój się, to cię puszczę.

Uspokoiła się

- Wiem, że jesteś rozgoryczona tym dzisiejszym zajściem, ale twoje zachowanie nic tu nie zmieni...

- Jarku, ja gdzieś się zagubiłam i nie wiem gdzie. Przychodzą takie chwile, że mam wszystkiego dość i najchętniej dołączyłabym do ojca i matki. Sama nie wiem, jak to się stało, że nie tracę nadziei. Chcę iść do ciebie...

Przez kotłownię, schody ewakuacyjne i chyłkiem przez korytarz weszli do sanatoryjnego pokoju Kepisa.

Horoskopy

Grafologia