Autor: Maciej Wicharski

Dzieci i rodzice - porady

DZIECKO NADPOBUDLIWE CZYLI WIERCIPIĘTA. Dziecko nadpobudliwe psychoruchowo denerwuje swoje otoczenie, ale rodzice powinni zachować przy nim spokój.

Dziecko nadpobudliwe psychoruchowo, denerwuje rodziców, nauczycieli a nawet swoich rówieśników. Tymczasem nie jest to jego wina, że nie może usiedzieć na miejscu, przerywa wypowiedzi innych, przeszkadza prowadzić lekcje, stara się zdominować kolegów poprzez zastraszanie ich i bicie. Jest to swego rodzaju choroba, z którą trzeba walczyć.

Nadpobudliwość u dziecka ujawnia się już w przedszkolu. Zazwyczaj jednak rodzice nie przejmują się tym, gdyż nadpobudliwość ta nie wiąże się bezpośrednio z postępami w nauce. Tragedia przychodzi razem z pierwszym szkolnym dzwonkiem.

Nadwrażliwe dziecko zazwyczaj ma zaburzony system własnej wartości, dlatego też za wszelką cenę stara się zwrócić na siebie uwagę. Gdy jednak coś idzie nie po jego myśli łatwo wpada w złość i traci panowanie nad sobą. Nadpobudliwość wiąże się także z ciągłym napięciem, które musi być rozładowane. Jeśli napięcie to nie znajduje ujścia w czynnościach pozytywnych, wówczas nadpobudliwe dziecko może zachowywać się agresywnie wobec rówieśników.

Dziecko nadpobudliwe

Kolejnym objawem nadpobudliwości jest brak umiejętności skoncentrowania się na jednej czynności. Dziecko takie szybko się zniechęca, nie potrafi dokończyć raz zaczętej czynności, a na nauczenie się czegokolwiek potrzebuje o wiele więcej czasu niż dziecko o normalnej konstrukcji psychicznej.

Aby walczyć z nadpobudliością należałoby najpierw znaleźć przyczynę takiego stanu. Zdarza się, że wszelkie składniki życia otaczające nadwrażliwca są pozornie w jak najlepszym porządku, a dziecko i tak jest niesforne. Jednak najczęściej nadpobudliwość jest wynikiem złej sytuacji rodzinnej np. rozwód rodziców, ciągłym poczuciem braku akceptacji lub odtrącenia przez najbliższych np. w przypadku narodzenia młodszego rodzeństwa, zbyt dużymi wymaganiami stawianymi dziecku przez rodziców itp. Bywa także, że nadpobudliwe dziecko jest w szkole bardziej niegrzeczne na przykład wtedy, gdy mama każe mu ubrać się w to, czego on nie lubi.

Bez względu na przyczynę należy nadwrażliwemu dziecku poświęcić więcej uwagi i zainteresowania. Nie znaczy to jednak, że należy wyręczać je tam, gdzie dziecko nie daje sobie rady np. przy odrabianiu lekcji. Rodzice muszą wyciszyć wewnętrzny świat nadpobudliwego dziecka i postarać się uporządkować go. Rodzice nie mogą sobie pozwolić, aby dziecko wyprowadzało ich z równowagi. Tylko zimna krew i chłodne podejście do postępów dziecka może dać pozytywne efekty. Również jednomyślność rodziców we wszystkich sprawach jest bardzo ważna. Oczywiście jednomyślność rodziców może być zniweczona poprzez "dobre serce" babci i dziadka, którzy swojemu wnukowi w imię miłości daliby nawet gwiazdkę z nieba.

Nadpobudliwca trudno jest "wsadzić" w ramy czasu i ustalić mu dokładny plan zajęć na cały dzień. Mimo to należy się postarać, aby oprócz szkoły znaleźć mu zajęcia pozalekcyjne. Dobre wyniki daje tu sport, ale i także zajęcia artystyczne. Najważniejsze, aby nie zmuszano dziecka do tych zajęć. Niech robi to co mu najbardziej odpowiada. Nie dziwmy się też, jeśli po kilku tygodniach zmieni zainteresowania. Taka jest jego natura, musi spróbować wielu spraw, aby na koniec powrócić do tej jednej najciekawszej dziedziny.

Chyba najważniejszym zadaniem dla rodziców, a przynajmniej jednego z nich jest nawiązanie jak najbliższej bliższej więzi uczuciowej. Dziecko nadpobudliwe potrzebuje kogoś, aby mu się zwierzyć z najbardziej intymnych problemów. Natomiast nie znosi, gdy te problemy są bagatelizowane, wyśmiewane lub gdy otrzymuje moralizatorskie nauki. Nie utyskujmy więc na jego zachowanie, ale postarajmy się odkryć jego problemy. Nie mówmy, że "to tylko trójka", a że "dostałeś trójkę? No, coraz lepiej".

Pozwólmy mu zadecydować co ma zrobić z wolnym czasem, a jednocześnie podpowiadajmy mu ciekawe rozwiązania na spędzenie tego czasu. Niech odczuje, że zawsze może na nas liczyć, bez względu na to co się stanie. W ten sposób pomagamy zapanować mu nad emocjami, które rozsadzają jego duszę i ciało.